10 września 2026 r. TSUE wydał wyrok w sprawie C-510/25 (Adazik), dotyczącej rozliczeń po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu frankowego.
Trybunał uznał, że dyrektywa 93/13 nie narzuca jednego modelu rozliczeń. Prawo UE samo w sobie nie sprzeciwia się więc rozwiązaniu, w którym wzajemne wierzytelności konsumenta i banku są kompensowane w jednym postępowaniu.
Nie oznacza to jednak, że TSUE „wybrał” teorię salda zamiast teorii dwóch kondykcji.
Kluczowe pozostaje prawo krajowe. To ono musi przewidywać podstawę do takiego rozliczenia, a zastosowany mechanizm nie może osłabiać ochrony konsumenta wynikającej z dyrektywy 93/13. Jeżeli sąd rozważa kompensację z urzędu, konsument powinien zostać wcześniej poinformowany o jej skutkach i mieć możliwość zajęcia stanowiska.
Istotna pozostaje również kwestia odsetek za opóźnienie. Sposób rozliczenia nie może prowadzić do pozbawienia konsumenta ochrony należnej mu w związku ze stosowaniem przez bank nieuczciwych postanowień umownych.
Z perspektywy polskich spraw frankowych wyrok nie przekreśla więc ukształtowanej linii opartej na teorii dwóch kondykcji. TSUE pozostawił sądom krajowym ocenę, jaki mechanizm rozliczenia wynika z prawa polskiego.
