Dnia 26 listopada 2026 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ogłosi wyrok w sprawie C-607/25 Koź, dotyczącej kredytów złotówkowych opartych na wskaźniku WIBOR. Rozstrzygnięcie może mieć istotne znaczenie dla tysięcy kredytobiorców, którzy zmagają się z wysokimi ratami kredytów hipotecznych ze zmiennym oprocentowaniem.
TSUE zajmie się zagadnieniem zmiennego oprocentowania kredytów, w szczególności kwestią braku ustawowych, stałych ograniczeń wzrostu oprocentowania oraz ochrony konsumentów przed ryzykiem związanym ze zmianami wysokości rat.
TSUE odpowie na pytanie czy przepis ustawy o kredycie hipotecznym stanowiący o tym, że zmienne oprocentowanie kredytu hipotecznego ustala się jako sumę wartości wskaźnika referencyjnego i marży określonej w umowie zapewnia „rzeczywistą równowagę stron umowy” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich.
Sąd pytający poddał pod wątpliwość, czy obowiązujący mechanizm limitowania oprocentowania zapewnia konsumentom odpowiedni poziom ochrony, bowiem przepisy nie określają w jakim zakresie może wzrosnąć wskaźnik referencyjny ani czy i w jakiej wysokości dopuszczalna jest zmiana marży w czasie trwania umowy.
Jedynym ograniczeniem pozostają odsetki maksymalne przewidziane w Kodeksie cywilnym, jednak również ich wysokość nie jest stała. Stanowią one bowiem dwukrotność odsetek ustawowych, których poziom jest uzależniony od stopy referencyjnej NBP. Oznacza to, że podwyższenie tej stopy prowadzi do zwiększenia ustawowego pułapu oprocentowania, natomiast wzrost wskaźnika WIBOR może, zgodnie z postanowieniami umowy i z zastrzeżeniem obowiązującego limitu odsetek maksymalnych, skutkować wzrostem oprocentowania kredytu, a w konsekwencji również wysokości raty.
Nadchodzący wyrok TSUE może mieć istotne znaczenie dla oceny postanowień umownych dotyczących zmiennego oprocentowania kredytów złotówkowych. Trybunał rozstrzygnie, czy przyjęty w polskim prawie mechanizm ustalania oprocentowania zapewnia konsumentom odpowiednią ochronę i zachowuje równowagę kontraktową stron. Warto zatem śledzić orzeczenie, ponieważ może ono wyznaczyć kierunek dalszej oceny umów kredytowych opartych na wskaźniku WIBOR, w szczególności pod kątem ich zgodności z przepisami chroniącymi konsumentów.



